Onder 3.9 Parket bij de Hoge Raad 30 januari 2015

“Zij vindt geenerlei steun in den tekst van art. 21 K., hetwelk geredigeerd is als een strafbepaling tegen den commanditairen vennoot, die het in art. 20 gegeven verbod, zelfs met eene volmacht gewapend, overtreedt en die daardoor hoofdelijk voor het geheel aansprakelijk wordt voor alle de schulden en verbintenissen van de vennootschap, dus niet enkel tegenover de derden, met wie hij gehandeld heeft, doch ook tegenover alle andere crediteuren der vennootschap (vgl. Hof Leeuwarden 3 Dec. 1941, 1942 no. 242). De stelling van eischer verdraagt zich, naar het mij voorkamt [sic], evenmin met de, uit de geschiedenis blijkende, ratio der bepaling, weliswaar eenerzijds strekkende om te voorkomen, dat derden den indruk zouden krijgen, dat de commanditaire vennoot in werkelijkheid beheerend vennoot is, doch anderzijds evenzeer om te beletten, dat door middel van de commanditaire vennootschap de gelegenheid wordt opengesteld om, zonder eigen aansprakelijkheid, gewaagde handelingen ten name der vennootschap te ondernemen […]. Laatstgemelde bedoeling van den wetgever blijkt, bepaaldelijk voor wat ons artikel betreft, uit de uitlating van Nicolaï bij Voorduin VIII bl. 101: ,,L’associé commanditaire ne pourra jamais faire des pertes qui surpassent le montant du capital qu’il a versé dans la société. Ainsi l’obligation solidaire ne peut l’atteindre; mais en revanche ii lui est expressément défendu de s’emparer de la raison sociale, dont son nom ne peut faire partie, et de s’immiscer dans la gestion des affaires sociales. S’il contravient cette défense, sussitôt il est tenu solidairement de toutes les dettes de la société; il importait à la prospérité du commerce et au maintien de la confience [sic] publique, d’arrêter ceux, qui sous un nom inconnu, pourraient se livrer a des opérations trop hardies”.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/aa77075843af266ecb360463d362b0a0d764d770093e0d1d2ddf91ad11d5477c | shasum -a 256