Onder 4.9. Parket bij de Hoge Raad 3 maart 2015

Uit het proces-verbaal van de zitting van 22 mei 2013 blijkt niet dat de raadslieden het woord is ontnomen omdat zij de hen toebemeten spreektijd overschreden. Uit dat proces-verbaal blijkt evenmin dat de raadslieden ter zitting om meer spreektijd hebben verzocht. Het moet er daarom voor worden gehouden dat zij zich – onder protest – naar de door de voorzitter van het Hof bepaalde orde hebben gevoegd. Dat protest was vreemd genoeg verpakt in een beroep op de niet-ontvankelijkheid van het openbaar ministerie in de vervolging. Tegen de verwerping van dat beroep keert het middel zich niet. Dat zou ook weinig zin hebben gehad omdat niet valt in te zien waarom een (ontoelaatbare) beperking van het pleidooi zou moeten leiden tot de bedoelde niet-ontvankelijkheid. Het gaat hier om een (mogelijk) vormverzuim dat, als het niet in feitelijke aanleg is rechtgezet doordat het protest daartegen alsnog is gehonoreerd, leidt tot de nietigheid van het onderzoek ter zitting en aldus een grond voor cassatie van de bestreden uitspraak oplevert. Ik meen dat de weinig adequate wijze waarop de verdediging haar protest tegen de beperking van haar spreektijd heeft gepresenteerd, niet wegneemt dat zij zich overduidelijk tegen die beperking heeft verzet, zodat niet gezegd kan worden dat de verdachte zijn recht om in cassatie over die beperking te klagen, heeft verspeeld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/018c76f0a7c5dbe8c129e4353ccf5615bbb31fadc396827ba4f18eaf9390fe80 | shasum -a 256