Onder 4.15. Parket bij de Hoge Raad 3 maart 2015

De vraag is of sprake is van een koerswijziging en zo ja, hoe die moet worden begrepen. Het verschil met de rechtspraak van vóór 2010 is niet, dat niet meer over schending van art. 311 lid 2 Sv kan worden geklaagd. Dat blijkt immers uit het arrest uit 2014, waarin de Hoge Raad een klacht van die strekking inhoudelijk beoordeelde. Als het gevolg van de ordehandhaving door de voorzitter is dat de verdachte of zijn raadsman niet overeenkomstig dat artikellid het woord heeft kunnen voeren, kan over dat gevolg worden geklaagd. Dat lijkt praktisch gesproken op hetzelfde neer te komen, zodat alleen sprake is van het zetten van een puntje op de i van de cassatietechniek. Toch is er denk ik meer aan de hand. De zuiverheid in de leer die de Hoge Raad is gaan betrachten, leidde er in 2010 toe dat een inhoudelijk oordeel over de toelaatbaarheid van de beperking van het pleidooi geheel achterwege bleef. In 2014 werd wel een inhoudelijk oordeel gegeven, maar dat bestond enkel uit de niet nader toegelichte constatering dat het middel feitelijke grondslag ontbeerde. Van de indringende toetsing waarvan het onder 4.12 besproken arrest uit 2009 blijk gaf, lijkt dus weinig meer over te zijn. Ik vermoed dat in zoverre inderdaad van een koerswijziging kan worden gesproken. Die bestaat eruit dat de Hoge Raad meer afstand is gaan nemen als het gaat om de vraag hoe in feitelijke aanleg invulling is gegeven aan het voorschrift van art. 311 lid 2 Sv.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/018c76f0a7c5dbe8c129e4353ccf5615bbb31fadc396827ba4f18eaf9390fe80 | shasum -a 256