Onder 2.3 Parket bij de Hoge Raad 24 april 2015

Dat de alimentatie verzoekende partij (steeds) ermee zou kunnen volstaan een zekere mate van waarschijnlijkheid van (althans deels) toekomstige kosten aannemelijk te maken, acht ik dan ook niet juist, waarbij komt dat moet worden betwijfeld of in de onderhavige zaak van “de met een zekere mate van waarschijnlijkheid te verwachten kosten van levensonderhoud” in de zin van de door het subonderdeel bedoelde jurisprudentie sprake is. Met die formulering wordt naar mijn mening gedoeld op kosten die met een zekere onafwendbaarheid voor de alimentatiegerechtigde zullen opkomen, en niet op kosten die de alimentatiegerechtigde voornemens is eerst te zullen maken op het moment dat hij of zij kan beschikken over een alimentatie-uitkering die hem of haar in staat stelt te leven in de mate van welstand waarop hij of zij aanspraak meent te hebben. In de kennelijk door het hof gevolgde gedachtegang doet die laatste situatie zich hier voor: het hof heeft in de eerste volzin van rov. 3.5.2 immers gesproken van een “wenslijstje (…) dat ziet op een toekomstige situatie waarin (…) (de vrouw) weer over een inkomen beschikt vergelijkbaar met de welvaart van partijen tijdens het huwelijk.” In een dergelijke situatie gaat het niet zozeer om de aannemelijkheid van bepaalde reële of met een zekere mate van waarschijnlijkheid te verwachten kosten van levensonderhoud, als wel om de vraag op welke mate van welstand de alimentatiegerechtigde, gelet op de welstand van partijen tijdens het huwelijk, aanspraak kan maken.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/074264ebbb079eabdc7785108a4081c55c134778c56bfc4d9b21d013244425e8 | shasum -a 256