Onder 2.4 Parket bij de Hoge Raad 24 april 2015

Subonderdeel A.2 klaagt eveneens over rov. 3.5.2. Het richt zich tegen de begroting van de behoefte van de vrouw aan de hand van de redelijkheid en billijkheid. Het subonderdeel verwijt het hof een onjuiste rechtsopvatting, althans een onvoldoende (begrijpelijke) motivering, door een vaststelling van de posten waarmee het rekening heeft gehouden bij het bepalen van de behoefte geheel achterwege te laten (A.2.1). Als het hof met de overweging dat het in aanmerking neemt over welk netto besteedbaar gezinsinkomen partijen ten tijde van hun huwelijk konden beschikken, aansluiting heeft willen zoeken bij de zogenoemde hof-norm of 60%-regel, is volgens het subonderdeel onbegrijpelijk hoe het hof tot een behoeftebepaling van € 2.500,- per maand is gekomen (A.2.2). Ten slotte gaat het onderdeel uit van de lezing dat het hof de behoefte van de vrouw heeft bepaald aan de hand van een forfaitair uitgangspunt van het netto gezinsinkomen tijdens het huwelijk van partijen en het behoeftelijstje slechts heeft gebruikt als “marginale” toets of van een huwelijksgerelateerde behoefte sprake is, dit laatste om te voldoen aan de rechtspraak van de Hoge Raad waarin wordt verlangd dat de behoefte zoveel mogelijk wordt vastgesteld aan de hand van concrete gegevens betreffende de reële of met zekere mate van waarschijnlijkheid te verwachten kosten van levensonderhoud. Als die lezing juist is, heeft het hof van een onjuiste rechtsopvatting blijk gegeven, althans zijn oordeel onvoldoende gemotiveerd, aldus het subonderdeel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/074264ebbb079eabdc7785108a4081c55c134778c56bfc4d9b21d013244425e8 | shasum -a 256