Onder 2.6 Parket bij de Hoge Raad 24 april 2015

In de kern genomen betoogt het onderdeel dat het hof niet nogmaals mocht treden in de – volgens het onderdeel in appel onbestreden – eisen die de rechtbank heeft gesteld aan de door [verweerder] af te leggen rekening en verantwoording. Het onderdeel kan naar mijn mening niet tot cassatie leiden. Het stond het hof vrij andere eisen aan de rekening en verantwoording te stellen dan de rechtbank heeft gedaan, nu de rekening en verantwoording onderdeel is geweest van de rechtsstrijd van partijen in hoger beroep. De vraag naar de eisen die aan de rekening en verantwoording moeten worden gesteld, is geen feitelijke kwestie die bij gebreke van een daartegen gerichte grief als vaststaand moet worden aangemerkt, maar een rechtsvraag ten aanzien waarvan het het hof vrijstond om daaraan een andere invulling te geven dan de rechtbank. Het criterium dat daarbij bepalend is, volgt uit het arrest van de Hoge Raad van 2 december 1994, waarin is overwogen dat ‘de inhoud van hetgeen als rekening en verantwoording mag worden verlangd, telkens (wordt) bepaald door de aard van de rechtsverhouding welke verplicht tot het zich omtrent de behoorlijkheid van enig vermogensrechtelijk beleid te rechtvaardigen, en de omstandigheden van het geval’. Hetgeen het hof daaromtrent heeft overwogen, komt niet onbegrijpelijk voor en laat zich voor het overige, verweven als het is met waarderingen van feitelijke aard, in cassatie niet toetsen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b85c9fcf81d2a7796de293eb9d688dd99eab52718d99f82299c821f2d8fb5e41 | shasum -a 256