Citaat | Parket bij de Hoge Raad 10 februari 2015

Onder 4.42 Parket bij de Hoge Raad 10 februari 2015

Een alinea uit Parket bij de Hoge Raad 10 februari 2015, ECLI:NL:PHR:2015:71.

Volgens enkele wetgevingen doet de enkele wilsverklaring van de schuldeiser, dat hij van zijn recht afstand doet, de verbintenis tenietgaan. Deze opvatting is door het ontwerp niet aanvaard omdat men iemand geen geschenken moet kunnen opdringen, die hij van de gever niet wenst te aanvaarden. Zou men echter, met enkele andere wetgevingen, zich ertoe bepalen voor iedere afstand een overeenkomst tussen schuldeiser en schuldenaar te eisen, dan zou dit suggereren dat steeds wilsovereenstemming zou moeten worden aangetoond. Dit zou te ver in de andere richting gaan; immers, dat de schuldenaar van een kwijtschelding niet gediend is, komt zo zelden voor, dat men uit het achterwege laten van een reactie zijn instemming wel mag afleiden. Het voorgestelde artikel bepaalt daarom, dat een aanbod tot kwijtschelding, dat ter kennis van de schuldenaar is gekomen en door hem niet onverwijld is afgewezen, als aangenomen geldt. Deze regeling bevordert de rechtszekerheid, omdat zij geschillen over de vraag of de schuldenaar in de kwijtschelding heeft toegestemd, afsnijdt.

Zelf controleren

Voor dit citaat hoeft niemand Bron op zijn woord te geloven. Het document dat rechtspraak.nl publiceerde, staat op https://bron.page/api/v1/blobs/c5aad5ef79ecf521f78c7f5e7aa8261037e6c662d09410f85cdea917f3003843. Wie het ophaalt en de SHA-256 ervan berekent, krijgt c5aad5ef79ecf521f78c7f5e7aa8261037e6c662d09410f85cdea917f3003843, en de alinea staat in dat document op bytes 64792 tot 65874.