Onder 3.14.1 Parket bij de Hoge Raad 22 mei 2015

4. De hiervoor genoemde beschouwingen stemmen tot nadenken. Juist lijkt mij de gedachte dat men binnen het gebied van de onrechtmatige daad aan ‘persoonlijke’ aansprakelijkheid van de bestuurder slechts kan toekomen wanneer men uitgaat, ook bij een onrechtmatige daad die primair aan de vennootschap wordt toegerekend, van een op de bestuurder persoonlijk rustende zorgvuldigheidsverplichting. In zoverre is het door de Hoge Raad in dit arrest gemaakte onderscheid tussen een op de bestuurder persoonlijk rustende zorgvuldigheidsverplichting en het geval dat aan de bestuurder het verwijt wordt gemaakt dat door zijn toedoen de vennootschap een op haar rustende zorgvuldigheidsverplichting heeft geschonden, misleidend. Juist lijkt mij ook dat de tegenstelling tussen ‘ernstig verwijt’ en ‘gewone regels van onrechtmatige daad’ (dus ‘gewoon verwijt’) wat al te nadrukkelijk is neergezet. Ziet men in dat het telkens aankomt op de omstandigheden van het geval (zoals Timmerman betoogt), dan moet duidelijk zijn dat de twee criteria elkaar overlappen, dat in elk geval de grens tussen de twee criteria vloeiend is. Dat laat echter onverlet dat die termen, in daaraan volgens normaal spraakgebruik toe te kennen betekenis, als uitgangspunt van een rechtens relevante redenering kunnen dienen. Blijkt dan nog dat de rol van de betrokkene in de loop der gebeurtenissen van kleur verschoven is, dan kan het accent voor een deel van die gebeurtenissen op het ene, voor een ander deel op het andere criterium komen te liggen.”

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/edda256e69e4e5ae49fcbe893076495967f04dbab4a0f1412164453fcf1844d2 | shasum -a 256