Onder 2.4.2 Parket bij de Hoge Raad 22 mei 2015

Hierbij neemt het hof in aanmerking de onweersproken stelling van [eiser] dat [verweerder] c.s. meermalen stellig heeft ontkend aansprakelijk te zijn en [eiser] heeft geadviseerd de notarissen en de hypotheekgever aan te spreken. [verweerder] c.s. is de advocaat van [eiser] geweest en hij is dan ook de deskundige geweest, die door [eiser] juist voor advisering en begeleiding over juridische kwesties is benaderd, zoals over de kwestie wie mogelijk zou kunnen worden aangesproken voor de schade toen bleek dat de grond in Roden onvoldoende verhaal bood. Van [verweerder] c.s. mocht, gelet op de aard van zijn diensten als advocaat en de vertrouwensrelatie tussen advocaat en cliënt, worden verlangd dat hij [eiser] op eigen initiatief in kennis stelde van een door hem gemaakte fout indien hij meende dat zo’n fout mogelijk aan de orde was. Nu [verweerder 1] ontkende aansprakelijk te zijn en adviseerde anderen aan te spreken, mocht [eiser] gerechtvaardigd vertrouwen stellen in de goede diensten van zijn advocaat. Volgens het beding in artikel 6 moest [eiser] , ondanks dit voortdurende vertrouwen, zijn advocaat in rechte betrekken, bij gebreke waarvan de rechten van [eiser] vervallen. Daarom is dit beding in dit geval onredelijk bezwarend in de zin van artikel 6:233 onder a BW overeenkomstig het vermoeden van artikel 6:237 onder h BW. Dit zou anders kunnen zijn indien [eiser] destijds duidelijke aanwijzingen en dus een redelijke mate van zekerheid zou hebben gehad dat hij rechten tegenover [verweerder] c.s. geldend zou kunnen maken (en dat de geruststellende adviezen van [verweerder 1] onjuist waren), of indien [eiser] destijds gerede aanleiding zou hebben gehad om deze rechten te veronderstellen en niet voortvarend onderzoek zou hebben gedaan. Een dergelijk geval is, gelet op het voorgaande, echter hier niet aan de orde.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/edda256e69e4e5ae49fcbe893076495967f04dbab4a0f1412164453fcf1844d2 | shasum -a 256