Onder 4.5.7. Parket bij de Hoge Raad 22 mei 2015

[eiser] heeft eind 2008 en begin 2009 geschokt gereageerd ( ‘rug tegen muur’ , ‘de ongerustheid is toegeslagen’ ) toen bekend werd dat hij het bedrag van de geldlening mogelijk kwijt was. In die periode was hij ook van mening dat [verweerder] (c.s.) in moreel opzicht verantwoordelijk was voor de ongunstige uitkomst van de transactie ( ‘zou me in jullie schoenen op zijn minst verantwoordelijk voelen (...) toch zeker op sociaal gebied’ ) nu [verweerder 1] (volgens [eiser] ) de partijen bij de geldlening met elkaar in contact had gebracht en hem bij het aangaan van de geldlening niet had geïnformeerd over de waarde van de grond in Roden. [eiser] dacht toen dat [verweerder 1] mogelijk (omdat hij ook voor de wederpartij bij de geldlening werkte of had gewerkt) feitelijke kennis had over verhaalsobjecten die nuttig zou kunnen zijn om de vorderingen uit de geldlening alsnog te incasseren ( ‘het huiswerk omtrent de kredietwaardigheid van [betrokkene 2] en bedrijven bij jullie bekend moet zijn’ ). Hij wilde dat [verweerder 1] - zijn advocaat - deze kennis zou inzetten voor de incasso van de vorderingen. Hij wilde dus actie en hij was ongerust en ontevreden maar hij maakte geen verwijten aan [verweerder 1] ( ‘ik wijs niet met de vinger op dit moment en als dat zo is overgekomen, vooralsnog mijn excuses maar wens van jullie in deze fase geen passieve rol´ ). Hij wilde samen met [verweerder 1] de kwestie oplossen en hij vertrouwde erop dat [verweerder 1] zijn belangen behartigde ( ´we met zn allen moeten proberen dit op te lossen met zekerheden voor ons, want zoals door jullie aangegeven staan jullie uiteraard aan onze kant in deze´ ). Hij wilde tot slot afspraken maken over het (gereduceerde, resultaatsafhankelijke) loon van [verweerder 1] voor het werk in dit verband.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/edda256e69e4e5ae49fcbe893076495967f04dbab4a0f1412164453fcf1844d2 | shasum -a 256