Onder 2.5 Parket bij de Hoge Raad 13 februari 2015

Naar aanleiding van het voorafgaand aan de procedure aangevoerde bezwaar van [verweerder] dat de door partijen ingeschakelde makelaar [B] bij zijn taxatie geen rekening heeft gehouden met het feit dat het appartement van [verweerder] een bedrijfswoning is, heeft [eiseres] bij inleidende dagvaarding (p. 4) gesteld dat dit appartement geen bedrijfswoning is. Zij heeft daartoe gewezen op de bouwvergunning, die is aangevraagd en verkregen voor een bouwwerk dat gebruikt zal worden als ‘woonhuis’. Dit standpunt heeft zij in eerste aanleg enige malen herhaald. De rechtbank heeft de juistheid van dat standpunt in het midden gelaten, en heeft de afwijzing van de vordering van [verweerder] gebaseerd op het taxatierapport van [A], omdat dit volgens de rechtbank is opgemaakt met kennis van (onder meer) het standpunt van [verweerder] dat het appartement als bedrijfswoning moet worden aangemerkt, zoals ook het hof, in cassatie onbestreden, tot uitgangspunt heeft genomen (rov. 4, tweede tussenarrest van 23 november 2010). Als gevolg van het slagen van grief 1 van [verweerder], die zich richtte tegen het in aanmerking nemen van de taxatie door makelaarskantoor [A], is er naar ’s hofs oordeel aanleiding om een nieuwe taxatie te gelasten, en in de gedachtegang van het hof is in dat verband de vraag relevant of het appartement (daadwerkelijk, en niet slechts in de visie van [verweerder]) als bedrijfswoning moet worden aangemerkt (zie rov. 13 en 25, eerste tussenarrest van 9 maart 2010).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/27957edde6cd53a218914b1475ea3a71afbb8fb662e7551dc8341ab8f010e8f0 | shasum -a 256