Onder 5.3. Parket bij de Hoge Raad 20 januari 2015

In de rechtbank Den Haag, 15 mei 2014, ECLI:RBDHA:2014:5980 als ook in de rechtbank Midden-Nederland, 19 december 2013, ECLI:RBMNE:2013:7742 is overwogen – kort gezegd – dat gelet op de overtreden norm, en het doel, de aard en de zwaarte van de genomen maatregel van het alcoholslot hieraan een straffend karakter niet te ontzeggen valt, zodat deze gelijk te stellen is met een sanctie. Nederland heeft art. 4 van het 7e protocol bij het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens niet geratificeerd en deze bepaling is volgens de politierechter evenmin van toepassing via art. 50 van het Handvest van de grondrechten van de EU, nu art. 51 bepaalt dat de bepalingen in het Handvest alleen gelden indien sprake is van toepassing van Unierecht, hetgeen hier niet het geval is. Met betrekking tot art. 14 van het IVBPR heeft Nederland het voorbehoud gemaakt dat het deze bepaling slechts aanvaardt voor zover daar geen verplichtingen aan verbonden zijn die verder reiken dan artikel 68 van het Wetboek van Strafrecht voorschrijft. Het uit genoemd beginsel voortvloeiende verbod van dubbele bestraffing is echter wel ingebed in het Nederlands recht. Naar het oordeel van de politierechter in beide bovengenoemde uitspraken houdt het in artikel 68 van het Wetboek van Strafrecht neergelegde ne-bis-in-idem beginsel mede in dat geen strafvervolging ingesteld mag worden tegen een persoon, aan wie ter zake van het feit waarvoor hij vervolgd zou worden reeds definitief een bestuursrechtelijke sanctie opgelegd is, die gelijk te stellen is met een sanctie opgelegd naar aanleiding van een tegen betrokkene ingestelde strafvervolging. Nu daarvan sprake was, is de officier van justitie in beide zaken niet-ontvankelijk verklaard in de vervolging.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4284342bde093c9b63090918f72709e3d5cfb386455eb8f15d9b5444a8fa2520 | shasum -a 256