Onder 5.10. Parket bij de Hoge Raad 21 april 2015

Dat brengt mij op het eerste middel, dat als gezegd onder meer klaagt over de afwijzing van het verzoek om [betrokkene 1] als getuige te horen. De steller van het middel kan worden toegegeven dat de weergave die het Hof geeft van het gedane verzoek, namelijk dat het onder meer zou zijn gebaseerd op de “sole and decisive-regel”, bevreemding wekt. Dat neemt niet weg dat het niet onbegrijpelijk is dat het Hof bij de vraag of het verzoek diende te worden gehonoreerd, heeft meegewogen of en zo ja in hoeverre de door [betrokkene 1] afgelegde verklaring voor verdachte belastend was en door de verdediging werd betwist. Gelet op het kennelijke en niet onbegrijpelijk oordeel van het Hof dat dit maar in zeer beperkte mate het geval was, is het oordeel van het Hof dat niet valt in te zien welk verdedigingsbelang met het horen van [betrokkene 1] als getuige is gemoeid – waarmee het Hof kennelijk tot uitdrukking heeft willen brengen dat redelijkerwijs kan worden aangenomen dat de verdachte niet in zijn verdediging wordt geschaad door het niet horen van bedoelde getuige – evenmin onbegrijpelijk te noemen. Daarbij neem ik in aanmerking dat het Hof heeft vastgesteld dat de gouden tierelantijnen op de pet van verdachte niet op het eerste gezicht zonder meer als letters herkenbaar zijn, zodat niet alleen verklaarbaar is dat de getuige die letters niet heeft genoemd, maar ook dat de bewijswaarde van hetgeen de getuige zich meer dan een jaar na dato nog van af- of aanwezigheid van die letters zou weten te herinneren, op voorhand dubieus is te noemen. Dat laatste betekent dat het Hof kon oordelen dat hetgeen de getuige daaromtrent zou kunnen verklaren, in redelijkheid niet tot een andere uitkomst van ’s Hofs bewijswaardering zou kunnen leiden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a0ffd81aa5ec99888da6aef69f396e88a2d7060812491a18889149d7ffd770a6 | shasum -a 256