Onder 2.11. Parket bij de Hoge Raad 26 juni 2015

In dit geval staat vast dat het verzoekschrift van de man om vervangende toestemming tot erkenning is ingediend op 18 februari 2013, dus eerst nadat de nieuwe partner van de moeder met haar toestemming de dochter had erkend. Van een blokkerende werking zoals bedoeld in de beschikking van de Hoge Raad van 31 mei 2002, kon daarom geen sprake zijn. Voor zover de man wil betogen dat een blokkerende werking reeds moet worden aangenomen vanaf het tijdstip waarop de verwekker aan de moeder de wens te kennen geeft het kind te willen erkennen, in die zin dat vanaf deze mededeling de moeder slechts voorwaardelijk aan een andere man toestemming tot erkenning kan geven, vindt de klacht geen steun in de wet, noch in de jurisprudentie. De in middelonderdeel 1.a bepleite remedie – namelijk het toekennen van blokkerende werking aan een (informeel) verzoek van de man aan de moeder om toestemming tot erkenning, of zelfs al aan de eenvoudige mededeling van de man dat hij voornemens is het kind te erkennen − stuit op het bezwaar dat de onzekerheid dan te lang blijft voortduren. Bij gebreke van een door de verwekker bij de rechtbank ingediend verzoekschrift, blijft een gegeven en onherroepelijk geworden rechterlijke beschikking uit. Dan kan niet het tijdstip worden bepaald waarop de blokkerende werking eindigt voor een andere man (hier: de nieuwe partner van de moeder) die het kind zou willen erkennen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9dec42eb7a5d0e0f8807a5a4b42f61298c6cde0f526de312c90810bb11460d17 | shasum -a 256