Onder 4.3 Parket bij de Hoge Raad 29 juni 2015

Ter toelichting voert belanghebbende aan dat het Hof ten onrechte geen rekening heeft gehouden met de vijfjaarstermijn van artikel 10, derde lid, van de Wet BPM, op grond waarvan de verschuldigde bpm zou moeten worden vastgesteld over de (van de vijfjaarstermijn resterende) periode van vier maanden, resulterend – aldus belanghebbende – in een verschuldigd bedrag van € 282 . Belanghebbende betoogt dat het in een situatie als de onderhavige gaat om de alsnog verschuldigd geworden belasting gedurende de periode dat de auto in bezit is gekomen van een niet-ondernemer, en niet om een ‘terugnemen’ van een vrijstelling over de periode waarin belanghebbende de auto in zijn hoedanigheid van ondernemer in bezit had. Subsidiair betoogt belanghebbende dat het belastbare feit in de zin van de bpm zich eerst heeft voorgedaan bij de verkoop van de bestelauto aan de particulier. Daarvan uitgaande moet, aldus belanghebbende, de berekening van de verschuldigde bpm gebaseerd (kunnen) worden op de koerslijst, in plaats van op de forfaitaire tabel. Belanghebbende verwijst te dezen naar rechtspraak van het Hof van Justitie (hierna: HvJ) . Belanghebbende betoogt dat hem ten onrechte de mogelijkheid wordt ontnomen om de bpm te berekenen op basis van het werkelijke waardeverloop van de bestelauto. Meer subsidiair stelt belanghebbende zich op het standpunt dat het Hof ten onrechte heeft geoordeeld dat de onderhavige situatie een ‘interne’ situatie betreft, waarop het Europese recht niet van toepassing is, en dat de ‘oude’ afschrijvingstabel zoals die op 29 februari 2012 gold, van toepassing is. Hij meent dat moet worden uitgegaan, hetzij van de werkelijke waarde van de auto, dan wel van de vanaf 1 juli 2012 geldende forfaitaire afschrijvingstabel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/701bcf995c040f338b5e2051ccc201783356e8885fcac13f18b0a870f19785a1 | shasum -a 256