Onder 2.7 Parket bij de Hoge Raad 22 januari 2016

In het onderhavige geval zijn de overgelegde overeenkomsten met [verweerder] niet eenduidig. Waar de overeenkomst van 21 juli 1999 tussen [betrokkene] en [verweerder] slechts spreekt van ter ‘ speculatie’ ontvangen gelden en de uitkering van ‘ winst’ , maakt die van 5 mei 2003 gewag van een garantstelling ter ‘terugbetaling van het geleende bedrag’. Curatoren hebben zich sterk gemaakt voor de kwalificatie ‘lening’, zulks met name in het kader van hun betoog dat, anders dan te doen gebruikelijk, [betrokkene] degene was die het risico van de beleggingen droeg. Op de daartoe strekkende incidentele grieven van curatoren heeft het hof feitelijk vastgesteld dat de bedragen zijn verstrekt op basis van geldleningsovereenkomsten ten behoeve van belegging (rov. 2.1), waarbij in het algemeen nog werd vastgesteld dat [betrokkene] zijn kredietverstrekkers voorhield dat hij door profijtelijke beleggingen in staat zou zijn zeer hoge rentevergoedingen te betalen (rov. 2.2). Anders dan in de zaak [C] q.q./ [E] heeft dit het hof echter niet gebracht tot de aanname van een directe contractuele grondslag voor de betalingen. Het onderscheidt de in dit geval ‘voorgewende rendementen’ uitdrukkelijk van de in de zaak [C] q.q./ [D] ‘bedongen rente’ (rov. 4.2) en gaat bij zijn beoordeling van de vordering uit onverschuldigde betaling uit van hetgeen partijen stilzwijgend tot uitgangspunt namen, namelijk dat de oorspronkelijke overeenkomsten sec bij gebreke van daadwerkelijke beleggingen en rendementen geen grondslag voor een betalingsverplichting vormden. Ik verwijs naar de bespreking van subonderdeel 1.1.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/936d39e7a9bc225334e9a15b9db47bb40723d1553b7861466e4732b08406a017 | shasum -a 256