Onder 2.14 Parket bij de Hoge Raad 22 januari 2016

Subonderdeel 1.2 berust op de lezing dat het hof in rov. 4.13, sprekende van “een schuld” die “in de verhouding tussen [betrokkene] en [verweerder] heeft te gelden als een opeisbare schuld in als bedoeld in art. 47 F” , van oordeel is geweest dat er geen (opeisbare) schuld van [betrokkene] aan [verweerder] bestond maar dat – (a) gelet op het door [betrokkene] (welbewust) bij [verweerder] gewekte vertrouwen dat er een rechtsgrond bestond dan wel (b) om enige andere reden – in hun onderlinge verhouding heeft te gelden dat sprake was van een opeisbare schuld in de zin van art. 47 Fw en de betalingen aan [verweerder] daarom niet kunnen worden beschouwd als een onverplicht verrichte rechtshandeling als bedoeld in art. 42 Fw. Het subonderdeel klaagt dat het hof in dat geval heeft miskend dat de betalingen, nu zij niet berustten op een uit wet of overeenkomst voortvloeiende verplichting, moeten worden gekwalificeerd als onverplichte rechtshandelingen in de zin van art. 42 Fw en dat daaraan niet kan afdoen de (enkele) door het hof vastgestelde omstandigheid dat [betrokkene] bij [verweerder] (welbewust) het vertrouwen heeft gewekt dat er wel een rechtsgrond voor de betalingen bestond, noch het oordeel van het hof (in rov. 4.9) dat toewijzing van de vordering tot terugbetaling naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is. Indien het hof dit niet heeft miskend, is zijn oordeel zonder nadere motivering onbegrijpelijk, aldus subonderdeel 1.2.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/936d39e7a9bc225334e9a15b9db47bb40723d1553b7861466e4732b08406a017 | shasum -a 256