Onder 2.28. Parket bij de Hoge Raad 7 oktober 2016

Met betrekking tot die klacht stel ik het volgende voorop. Het verbod van het aanvullen van feitelijke gronden staat in het allernauwste verband met het gebod van het aanvullen van rechtsgronden (art. 25 Rv), niet alleen historisch, maar ook conceptueel. Naarmate we meer tot de (niet aan te vullen) feitelijke gronden rekenen, is er minder ruimte voor een aanvulling van de rechtsgronden. Art. 24 Rv spreekt nogal onbestemd over het onderzoeken en beslissen van de zaak ‘op de grondslag van hetgeen partijen aan hun vordering, verzoek of verweer ten gronde hebben gelegd’. Deze formulering is zo ruim dat men er ook (zuivere) rechtsgronden toe zou kunnen rekenen, ware het niet dat uit art. 25 Rv voortvloeit dat deze lezing onjuist is. In het licht van deze ruime formulering van art. 24 Rv is het begrijpelijk dat men in art. 24 Rv wel leest dat het aan de rechter ook verbiedt vorderingen en verweren aan te vullen met juridische gronden die niet in de stellingen van partijen besloten liggen, ook al zijn de feiten die voor die gronden nodig zijn op reguliere wijze ter kennis van de rechter gekomen (omdat ze uit het dossier blijken, dan wel van algemene bekendheid zijn, art. 149 Rv). Toch is die uitleg te beperkt. Het gebod van het aanvullen van de rechtsgronden veronderstelt een zekere vrijheid van de rechter tot het zelfstandig kwalificeren van de feiten, zij het ook dat hij daarbij hoor en wederhoor niet behoort te vergeten. Maakt men van art. 24 Rv een slokop, dan wordt het gebod van het aanvullen van de rechtsgronden tot een holle frase.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a74faa5d8d7d7962871fb4908d957079dae1c74fe9671c1b111f0480a3a6933b | shasum -a 256