Onder 2.29. Parket bij de Hoge Raad 7 oktober 2016

Ik zou daarom een beperkte opvatting van art. 24 Rv willen verdedigen, daarbij aansluitend bij de Memorie van Toelichting op art. 24 Rv (in de nummering van het ontwerp art. 1.3.6). Volgens die memorie mag de rechter zich in beginsel niet baseren op andere feiten en omstandigheden dan die welke de partijen aan hun vordering ten grondslag hebben gelegd, maar mag hij de staving van de grondslag wel uit zodanige feiten en omstandigheden en uit de feitelijke gevolgtrekking die hij daaruit maakt, afleiden (bij dit laatste verwijst de memorie naar de ruime grenzen van art. 149 Rv). Wat nu te verstaan onder de feiten en omstandigheden welke de partijen aan hun vordering (of verweer) ten grondslag hebben gelegd? Dit zijn mijns inziens alle feiten en omstandigheden die partijen hebben aangevoerd ten betoge dat de vordering moet worden toegewezen (respectievelijk afgewezen). Dus níét de feiten die door een partij in geheel ander verband of geheel terloops zijn aangevoerd. Maar wél mede de feiten die een partij met het oog op een ándere rechtsgrond heeft aangevoerd, zolang het daarmee door die partij ingeroepen rechtsgevolg gelijk is aan (althans niet minder verstrekkend dan) het rechtsgevolg van de door de rechter ambtshalve bijgebrachte rechtsgrond. Deze laatste beperking (‘zolang…’) geldt alleen niet voor zover het recht van openbare orde betreft (of wat daaraan gelijk moet worden gesteld). Mij dunkt dat met een dergelijke beperkte lezing van art. 24 Rv recht wordt gedaan aan de wetsgeschiedenis én aan het belang om een effectieve vervulling van de plicht tot het aanvullen van rechtsgronden niet te verhinderen. Zij vindt bovendien, zo meen ik, steun in de rechtspraak van uw Raad:

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a74faa5d8d7d7962871fb4908d957079dae1c74fe9671c1b111f0480a3a6933b | shasum -a 256