Onder 4.5 Parket bij de Hoge Raad 7 oktober 2016

Op grond van het per 1 februari 2004 ingevoerde art. 3:310 lid 5 BW geldt voor vorderingen tot vergoeding van personenschade (letselschade of overlijdensschade) slechts de korte verjaringstermijn van 5 jaar en niet, zoals bij andere vormen van schade dan personenschade, tevens de lange verjaringstermijn. Art. 3:310 lid 5 BW is echter alleen toepasselijk op gebeurtenissen die hebben plaatsgevonden na inwerkingtreding van deze bepaling op 1 februari 2004 (art. 119b Overgangswet Nieuw BW). Dit overgangsrecht brengt mee dat benadeelden terzake van personenschade als gevolg van gebeurtenissen die liggen voor 1 februari 2004 nog steeds de lange verjaringstermijn van 20 jaar respectievelijk (bij gevaarlijke stoffen en milieuverontreiniging, zie art. 3:310 lid 2 BW) 30 jaar tegen zich moeten laten gelden. Wanneer de verjaringstermijn van 20 jaar respectievelijk 30 jaar is voltooid, zijn zij aangewezen op een beroep op de beperkende werking van de redelijkheid en billijkheid (art. 6:2 lid 2 BW). In dit geval dateert het ongeval uit 1980. Art. 3:310 lid 5 BW is hier dus op grond van het overgangsrecht niet van toepassing. In deze zaak is op een (eventuele) vordering tot vergoeding van schade daarom de korte én de lange termijn van art. 3:310 lid 1 BW toepasselijk. Gezien de vaststellingsovereenkomst is het echter de vraag of nog sprake is van een vordering tot schadevergoeding in de zin van art. 3:310 BW. Dat lijkt niet de insteek. Ik licht dat toe.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/13e96f8a1e12d9107688ec037b8472a2d8bba046a9edcab85091429f7ee3628c | shasum -a 256