Onder 3.26 Parket bij de Hoge Raad 14 oktober 2016

Het relativiteitsvereiste voor aansprakelijkheid uit onrechtmatige daad is neergelegd in zowel art. 6:162 lid 1 als in art. 6:163 BW. Beide bepalingen maken duidelijk dat niet elke onrechtmatige daad waardoor aan een ander schade wordt toegebracht, een grond is voor een vordering tot vergoeding van schade. Voor aansprakelijkheid is vereist dat ‘de geschonden norm strekt tot bescherming tegen de schade zoals de benadeelde die heeft geleden’. In art. 6:162 lid 1 BW komt het relativiteitsvereiste tot uitdrukking doordat daarin is bepaald dat ‘hij die jegens een ander een onrechtmatige daad pleegt …’. In art. 6:163 BW wordt het woord ‘jegens’ dan uitgewerkt. Het relativiteitsvereiste fungeert daarmee als een correctiemogelijkheid om al te ruime aansprakelijkheid te voorkomen. De werking van het relativiteitsvereiste in de praktijk is niet altijd eenvoudig te doorgronden. Soms zoomt het vereiste in op de normschending en vertaalt de toepassing van het relativiteitsvereiste zich in een onderzoek naar de strekking van de geschonden norm. De in dit kader ontwikkelde rechtspraak heeft met name betrekking op de schending van publiekrechtelijke normen en de vraag of de betreffende norm al dan niet strekte tot de bescherming van de betrokken belangen. Soms richt de toepassing van het relativiteitsvereiste zich meer op de schade die de betrokkene heeft geleden en daarmee op de vraag of het voorkomen van díe schade wel lag besloten in de betrokken norm. Ten slotte kan het relativiteitsvereiste betrekking hebben op de wijze waarop de schade is geleden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/57d6361b0abbb2555b3c132b954908e87c809e8763c3016b00f7c9320bbdcc93 | shasum -a 256