Onder 5.4. Parket bij de Hoge Raad 13 september 2016

De steller van het cassatiemiddel meent dat uit die uittreksels niet kan volgen dat partijen op 5 juli 2011, de datum waarop het bewezenverklaarde feit is gepleegd, nog niet burgerlijk waren getrouwd, nu zij ook in het buitenland of ten overstaan van een diplomatieke of consulaire ambtenaar (zouden) kunnen zijn getrouwd. Toegegeven kan worden dat art. 1:78 BW alleen ziet op in Nederland gesloten huwelijken. Art. 449 Sr houdt echter in dat het huwelijk “ten overstaan van de ambtenaar van de burgerlijke stand” moet zijn voltrokken. Daarmee zal de ambtenaar van de burgerlijke stand van Nederland zijn bedoeld. Dat neemt niet weg dat ik me niet anders kan voorstellen dan dat de wetgever ook in het buitenland gesloten burgerlijke huwelijken onder het bereik van art. 449 Sr heeft willen scharen. In het buitenland gesloten huwelijken kunnen, onder bepaalde voorwaarden, worden opgenomen in de administratie van de burgerlijke stand. Zij behóeven daarin dus niet te worden opgenomen. Dat partijen voorafgaand aan de in Nederland gehouden godsdienstige plechtigheid in het buitenland burgerlijk in het huwelijk zijn getreden dan wel in Nederland ten overstaan van een buitenlandse diplomatieke of consulaire ambtenaar zijn gehuwd én het bewijs ofwel de akte van een dergelijk huwelijk bovendien niet is ingeschreven in de basisadministratie van de burgerlijke stand lijkt mij echter een zo uitzonderlijke situatie, dat van een verdachte van overtreding van art. 449 Sr mag worden gevergd dat hij in rechte aantoont dat hem is gebleken van dat uitzonderlijke geval. Dat lijkt mij niet in strijd met de in het Nederlandse strafrecht geldende onschuldpresumptie die doorgaans als consequentie heeft dat de bewijslast bij het openbaar ministerie ligt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5ebb01d808addf41375ccba19d7f22283617de67747bb52eff641d5bf0753ed1 | shasum -a 256