Onder 3.7. Parket bij de Hoge Raad 13 september 2016

Overtreding van art. 449 Sr wordt slechts incidenteel vervolgd. Zo merkte de staatssecretaris van Justitie in 2002 op dat sinds 1994 geen processen-verbaal ter zake van art. 449 Sr zijn ingezonden aan het openbaar ministerie. De minister van Justitie gaf in 2008 als antwoord op Kamervragen aan dat gelet op de zeer bewerkelijke bewijsvoering van overtreding van art. 449 Sr door mensen van de As Soenah-moskee, veel onderzoekscapaciteit benodigd is om het bewijs te kunnen leveren, terwijl de maatschappelijke relevantie van handhaving deze inzet niet rechtvaardigt. Dat neemt niet weg dat de minister niet meent dat er sprake is van het gedogen van illegale islamitische huwelijken, nu “tegen geestelijke bedienaren die zich schuldig maken aan de in art. 449 Sr bedoelde feiten die ook daadwerkelijk als zodanig kunnen worden aangetoond zo nodig strafrechtelijk zal worden opgetreden”. Er is nauwelijks (recente) rechtspraak te vinden over art. 449 Sr. Wel vond ik een door de Hoge Raad op 22 juni 1971 gewezen arrest dat betrekking heeft op de wijze waarop van het burgerlijk huwelijk kan blijken. Op dit arrest ga ik later in deze conclusie in. In literatuur over dit wetsartikel kwam ik verder slechts verwijzingen tegen naar de veroordelingen door de rechtbank respectievelijk het hof in de onderhavige zaak. Ook in een discussie in de Tweede Kamer over de mogelijke omvang van het verschijnsel van islamitische huwelijken wordt de onderhavige zaak aangehaald. Tegen de verdachte in de onderhavige zaak is overigens aangifte gedaan door een medebestuurslid van de stichting As-Soenah. Dat verklaart dat het in de onderhavige zaak wél tot een vervolging is gekomen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5ebb01d808addf41375ccba19d7f22283617de67747bb52eff641d5bf0753ed1 | shasum -a 256