Onder 7.4. Parket bij de Hoge Raad 13 september 2016

Tenslotte wil ik nog een enkele opmerking maken over de opgeworpen stelling dat de verdachte er nimmer op is geattendeerd dat zijn berichten niet welkom waren, hetgeen op het ontbreken van het oogmerkvereiste zou wijzen. Daarbij wordt verwezen naar een reactie van de redactie van [A] naar aanleiding van de ontvangst van het e-mailbericht van de verdachte van 9 december 2005, met de tekst: “Beste [verdachte] , bedankt voor het sturen van uw email naar de redactie van [A] .” In de eerste plaats betreft de reactie van de redactie kennelijk een automatisch genereerd bericht aan een ieder die (voor de eerste maal) een bericht op de website van [A] achterlaat ter attentie van [betrokkene 2] met het verzoek een helpende hand te bieden bij een probleem. Het ontvangen van deze mail (de ontvangstbevestiging) rechtvaardigt mijns inziens geenszins dat de redactie vervolgens als het ware wordt ‘overspoeld’ met ellenlange berichten van de verdachte, waarvan de inhoud bepaald niet alleen betrekking heeft op het verzochte stamboomonderzoek. In de tweede plaats is het, zoals reeds overwogen, voldoende dat het oogmerk om te dwingen te dulden uit verdachtes gedragingen kan worden afgeleid. Waarom dit afhankelijk moet worden gesteld aan het feit dat aan hem tevoren is medegedeeld dat zijn gedragingen al dan niet wenselijk zijn, vermag ik niet in te zien. Het normale sociale verkeer zou, indien een dergelijke opvatting algemeen ware, wel erg snel ontsporen. Daarenboven vindt die opvatting - dat het oogmerk pas aanwezig kan zijn als aan de verdachte kenbaar is gemaakt dat zijn contact ongewenst is, evenmin steun in art. 285b Sr.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d54b7807860c32fdebeec1007ce85489857ca1b762ba26bee0bff080636a6df5 | shasum -a 256