Onder 3.12. Parket bij de Hoge Raad 13 september 2016

In het middel is nog gesteld dat het ‘per ongeluk afgaan van een vuurwapen’ onverenigbaar is met het bewijs van (voorwaardelijk) opzet. Dat ben ik met de steller van het middel eens. In dit geval echter, heeft het hof de verklaring van de verdachte, dat hij enkel een keer met het wapen in de hand heeft gezwaaid en dat het daarbij per ongeluk is afgegaan, anders dan de rechtbank in het vernietigde vonnis, nadrukkelijk onaannemelijk geacht. Het hof heeft dat oordeel onder meer kunnen afleiden uit de verklaring van de deskundige in eerste aanleg, inhoudende dat dit wapen niet zomaar ineens kan afgaan omdat daartoe eerst door het opbouwen van druk de trekker moet worden overgehaald en op de bevinding van de voorzitter van de rechtbank, die bij het overhalen van de trekker van dit wapen ‘de nodige weerstand voelde’. Dat in het vernietigde vonnis uit de bevinding van de voorzitter een andere conclusie is getrokken dan het hof heeft gedaan, doet niet af aan hetgeen het hof in dit geval uit de gebezigde bewijsmiddelen heeft kunnen afleiden. Het oordeel van het hof, dat het wapen niet per ongeluk kan zijn afgegaan, is niet onbegrijpelijk en voldoende gemotiveerd. Hierbij kan nog in aanmerking worden genomen, dat niet is gebleken dat de verdachte, op het moment dat de trekker werd overgehaald, met het slachtoffer worstelde, struikelde, of anderszins in een benarde positie verkeerde.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bacfd1bc1fc8c12e1cf413ba0fc76c38bb4bd30dab3569a14986c0d6227a5c83 | shasum -a 256