Onder 2.12 Parket bij de Hoge Raad 28 oktober 2016

Een toepassing van Spruijt/Tigchelaar in de recente cassatierechtspraak is de zaak van de gehuurde en ontvreemde geluidsapparatuur van een DJ , die ook laat zien dat het toepassingsbereik van het arrest niet beperkt is tot autoverhuur (en al helemaal niet tot autoverhuur aan consumenten ). De DJ voerde aan dat schuld bij hem ontbrak, omdat bij de ontvreemding van de apparatuur sprake was geweest van “een opzetje” tussen voor de huurder onbekende derden. Het hof overwoog bij tussenarrest dat indien hij zou slagen in het bewijs daarvan inderdaad schuld ontbrak en Spruijt/Tigchelaar in dat geval meebracht dat de tekortkoming ook niet krachtens verkeersopvattingen toerekenbaar was. Getuigenverhoren vonden plaats en het hof achtte de huurder in zijn bewijsopdracht geslaagd. In cassatie klaagde de verhuurder onder meer dat het hof ten onrechte SpruijtTigchelaar had toegepast omdat het daarin ging om een bekende derde, terwijl het bij de DJ ging om onbekende derden. A-G Rank-Berenschot meende in haar conclusie dat dit oordeel stand kon houden en Uw Raad deed de zaak vervolgens af met toepassing van art. 81 lid 1 RO. Ik meen hieruit ten minste te mogen afleiden dat de vuistregel uit Spruijt/Tigchelaar niet is beperkt tot autohuur en dat de verkeersopvattingen wat deze toerekeningssituatie betreft in 2013 ten opzichte van 1997 nog niet waren veranderd. Ik zie geen aanwijzingen daar nu drie jaar later anders over te denken.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ebcfbfb9dc186cade1dd81718cc243e916c5925c2709858a23baabe8b014224c | shasum -a 256