Onder 1.9 Parket bij de Hoge Raad 18 oktober 2016

Dat baat haar echter mijns inziens niet omdat haar geval niet vergelijkbaar is met wél verzekerde gevallen. Zij wordt anders behandeld dan andere ingezetenen omdat (i) zij gezinslid is van een verplicht vrijgestelde buitenlandse diplomaat en (ii) Nederland ervan uitgaat dat inwonende gezinsleden van verplicht vrijgestelde diplomaten onder het sociale-zekerheidstelsel van de zendstaat vallen. Nederland beschouwt ingezetenen die gezinslid zijn van een uitgezonden diplomaat – ongeacht hun nationaliteit – daarom als niet vergelijkbaar met ingezetenen die geen gezinslid zijn van een uitgezonden diplomaat. In de spiegelbeeldsituatie verzekert Nederland dan ook de gezinsleden van zijn uitgezonden diplomaten. Ik meen dat dit algemene, consistente en gebruikelijke uitgangspunt van zendstaatverantwoordelijk geen ongelijke behandeling van gelijke gevallen inhoudt. Als Duitsland in casu de belanghebbende geen AOW-achtige rechten toekent - ofwel omdat Duitsland dat de taak van de nationaliteitsstaat acht, ofwel omdat Duitsland de belanghebbende wel verzekert maar zijn stelsel geen vergelijkbare AOW-rechten aan de belanghebbende toekent - is dat mijns inziens het gevolg van een dispariteit tussen de Nederlandse en de Duitse wetgeving en niet van een discriminatie door één van beide landen. Ik merk op dat de belanghebbende niet stelt dat zij niet onder het Duitse stelsel valt, maar dat zij geen Duitse AOW-rechten heeft opgebouwd. Ik maak uit het dossier op dat Duitsland geen ouderdomsvoorziening kent die vergelijkbaar is met de AOW. Dat is een soevereine aangelegenheid van Duitsland die Nederland niet regardeert.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5b8fbc627c2b7253b90e777b33330d629f2d1d6d9388d8292fe4e6752e405ad9 | shasum -a 256