Onder 6.4. Parket bij de Hoge Raad 13 september 2016

Het hof heeft aldus onder het toegekende bedrag aan schadevergoeding de kosten voor rechtsbijstand begrepen en heeft dientengevolge die kosten ook in aanmerking genomen bij de oplegging van de maatregel van art. 36f lid 1 Sr. Daarmee heeft het hof miskend hetgeen hiervoor onder 6.2 is overwogen. Hierbij teken ik aan dat in (de toelichting op) het middel niet wordt geklaagd over het – nog steeds aldus begrepen - oordeel van het hof dat de door de benadeelde partij gevorderde kosten voor rechtsbijstand toewijsbaar zijn. In het middel wordt uitsluitend geklaagd over de in verband daarmee opgelegde schadevergoedingsmaatregel. Dat betekent dat – gelet op de spaarzame toepassing van ambtshalve cassatie - de toewijzing van de vordering van de benadeelde partij ongewijzigd in stand zal dienen te blijven. Ik heb mij daarom nog afgevraagd of er zodoende nog wel enig belang is bij cassatie op het punt van de schadevergoedingsmaatregel – het gehele bedrag van € 2000,- (plus de wettelijke rente) zal immers hoe dan ook betaald moeten worden door de verdachte. Maar er is toch een niet onbelangrijk verschil tussen de toewijzing van de vordering van de benadeelde partij en de schadevergoedingsmaatregel, omdat aan de laatstgenoemde figuur vervangende hechtenis is gekoppeld. Bij een lagere schadevergoedingsmaatregel hoort een lager aantal dagen vervangende hechtenis. Dat belang in aanmerking nemend kan de bestreden uitspraak in zoverre niet in stand blijven. De Hoge Raad kan de zaak om redenen van doelmatigheid zelf afdoen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/086a6206b003b12a032f80eed976a81ada41e9e50dde85b4e2a64d9009fa7d18 | shasum -a 256