Onder 5.38 Parket bij de Hoge Raad 9 november 2016

De aandeelhouderseis is geïntroduceerd om te verzekeren dat het fbi-regime overeenkomstig zijn doel gebruikt zou worden (fiscaal gelijke behandeling van rechtstreekse belegging en collectieve belegging door vooral particuliere beleggers via een deskundig en risicospreidend vehikel) en niet oneigenlijk gebruikt zou worden door concerns om winsten en verliezen opportunistisch te alloceren (zie 4.24). De aandeelhouderseis strekt er dan ook toe te verzekeren dat een groot deel van de aandeelhouders bestaat uit natuurlijke personen. De wetgever heeft een onderscheid gemaakt tussen beleggingsinstellingen die zich richten op een breed publiek en beleggingsinstellingen die dat niet doen. Voor de eerste categorie geldt een lichtere toets in die zin dat het percentage natuurlijke personen kleiner mag zijn dan bij de laatste categorie. De wetgever heeft voor dat onderscheid aanvankelijk het criterium van een notering aan de Amsterdamse effectenbeurs gesteld, maar dat op 1 januari 2007 vervangen door een notering aan een gereglementeerde markt als bedoeld in 1:1 Wet financieel toezicht (Wft). Omdat ook niet-beursgenoteerde beleggingsinstellingen zich tot een breed publiek kunnen richten, is voorts vanaf 1 augustus 2007 de lichte aandeelhouderseis ook opengesteld voor gereguleerde beleggingsinstellingen, c.q. beleggingsinstellingen met een gereguleerde fondsbeheerder (zie 4.27). Daaronder vallen ook instellingen die in een andere lidstaat onder gereguleerd toezicht staan. De wetgever heeft daarmee mogelijke strijd met EU-recht willen wegnemen (zie 4.28). Per 1 november 2007 is de aandeelhouderseis voorts aangepast aan wijzigingen in de Wft (zie 4.4).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/189c2106c88a890bcccbaad8358b1b97cdaa5fcaac3c8222a058b80f311df133 | shasum -a 256