Onder 2.9 Parket bij de Hoge Raad 11 maart 2016

Bij de beoordeling van deze klacht staat voorop dat de bepaling spreekt van een ‘ rechtsvordering ’. Deze term duidt naar mijn mening op een neutraal begrip dat slechts ziet op de mogelijkheid tot het in rechte geldend kunnen maken van een subjectief recht (vgl. titel 3.11 BW) en geen uitsluitsel geeft omtrent de wijze waarop het betreffende geding moet worden ingeleid: met een dagvaarding (‘vordering’) of een verzoekschrift (‘verzoek’). Uit de parlementaire geschiedenis van art. 1:164 BW kan niet worden afgeleid dat de wetgever de toepassing van de verzoekschriftprocedure steeds heeft willen uitsluiten. Vermeld wordt slechts dat de ‘rechtsvordering’ vervalt binnen drie jaren na de inschrijving van het echtscheidingsvonnis. Verder is van belang dat het onderwerp van art. 1:164 BW zo nauw verweven is met de verdeling van de huwelijksgoederengemeenschap, dat het niet doelmatig zou zijn om de schadevergoeding op grond van art. 1:164 BW niet te kunnen betrekken in de echtscheidingsprocedure en de daarbij verzochte verdeling. Aannemelijk is dat de wetgever het neutrale begrip rechtsvordering in art. 1:164 BW heeft gebruikt omdat de schadevergoeding ook nog na voltooiing van de echtscheidingsprocedure, maar uiterlijk binnen drie jaar na de inschrijving van de echtscheidingsbeschikking, kan worden gevraagd; in dat geval is de dagvaardingsprocedure van toepassing (vgl. art. 3:179 lid 2 BW). Tegen deze achtergrond meen ik dat de klacht, die uitgaat van de verplichte toepasselijkheid van de dagvaardingsprocedure in het kader van art. 1:164 BW, niet tot cassatie zal kunnen leiden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d7882ea946478ca5f0159a2dc2dad992c5829c92965c78d86d073825503ff5fd | shasum -a 256