Onder 2.2 Parket bij de Hoge Raad 28 oktober 2016

Voorafgaande aan de bestrijding van de klachten wordt in de Schriftelijke Toelichting aan de zijde van [verweerder] de vraag opgeworpen welk karakter de uitleg van het hof van onder meer de leden 4 en 5 van Bijlage I toekomt: gaat het om een rechtsoordeel of gaat het om een feitelijk oordeel. Sub 4 van de Schriftelijke Toelichting wordt onder meer opgemerkt dat het hof uitgaat van de CAO 2009-2010, dat de leden 4 en 5 uit Bijlage I bij die CAO gelijkluidend zijn aan die van de CAO 2007-2009 en dat deze laatste CAO bij besluit d.d. 4 juni 2008, UAW Nr. 10788 (Stcrt. d.d. 6 juni 2008, nr. 107) algemeen verbindend is verklaard voor de periode van 8 juni 2008 tot en met 30 juni 2009. Uit onderzoek ter zake blijkt dat een en ander juist is. Verder wordt sub 5 van de Schriftelijke Toelichting betoogd dat naar vaste rechtspraak van de Hoge Raad het feit dat cao-bepalingen gedurende een zekere periode binnen het tijdvak waarop een vordering uit hoofde van die cao ziet algemeen verbindend verklaard zijn geweest, meebrengt dat die cao-bepalingen zijn aan te merken als recht in de zin van art. 79 RO. Dit betoogt vindt bevestiging in de in de Schriftelijke Toelichting genoemde uitspraken van de Hoge Raad, waaraan de arresten d.d. 2 oktober 2009 en 22 november 2013 van de Hoge Raad zijn toe te voegen. ( ) Aan het voorgaande wordt terecht de conclusie verbonden dat de oordelen die het hof over de leden 4 en 5 van Bijlage I uitspreekt zijn op te vatten als rechtsoordelen en dat dergelijke oordelen in cassatie niet met motiveringsklachten maar slechts met rechtsklachten zijn te bestrijden. ( ) Dit laatste brengt mee dat de motiveringsklachten, die in het onderhavige cassatieberoep tegen de uitleg van het hof van de leden 4 en 5 van Bijlage I zijn aangevoerd, gedoemd zijn te falen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/31e7ddc5402749e387b544cf8ee30ea23cbf7dcdf255b448d5ade292384c772c | shasum -a 256