Onder 1.4. Parket bij de Hoge Raad 4 november 2016

Bij vonnis van 18 september 2013 heeft de rechtbank een comparitie van partijen gelast. Bij vonnis van 2 april 2014 heeft de rechtbank de vorderingen in conventie afgewezen. In reconventie heeft de rechtbank – kort samengevat – [verweerder] veroordeeld tot opheffing van het conservatoir beslag, op straffe van een dwangsom, en voor recht verklaard dat [verweerder] aansprakelijk is voor de schade welke [verzoeker] heeft geleden, lijdt of nog zal lijden als gevolg van het conservatoire beslag dat [verweerder] op grond van het op 14 juni 2013 verleende verlof heeft gelegd. De rechtbank heeft als vaststaand aangenomen dat mr. De Wit geen volmacht had om namens [verzoeker] de overeenkomst met [verweerder] aan te gaan (rov. 4.3 Rb). Vervolgens heeft de rechtbank onderzocht of [verzoeker] tóch aan de overeenkomst gebonden kan zijn, als in de gegeven omstandigheden het optreden van mr. De Wit voor risico van [verzoeker] komt en daaruit naar verkeersopvattingen de schijn van vertegenwoordigingsbevoegdheid kan worden afgeleid (rov. 4.4 Rb). De rechtbank is tot het oordeel gekomen dat het optreden van mr. De Wit in het onderhavige geval overeenkomt met dat van een makelaar, waarbij de rechtbank verwees naar de maatstaf van HR 26 juni 2009, NJ 2010/664 (rov. 4.7). Na een bespreking van de gevoerde correspondentie en andere gestelde feiten en omstandigheden, kwam de rechtbank tot de slotsom dat het handelen van mr. De Wit op 11 juni 2013 niet aan [verzoeker] kan worden toegerekend (rov. 4.9 Rb).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a03b6bf383d696f83d287c6179907de9aedf4c4d12eb1ba8b80a0ea8dce65063 | shasum -a 256