Onder 1.4 Parket bij de Hoge Raad 4 november 2016

Bij deelvonnis van 9 oktober 2013 heeft de kantonrechter overwogen dat vaststaat dat partijen een overeenkomst van opdracht hebben gesloten, doch dat niet is komen vast te staan dat een uurloon is overeengekomen. Volgens de kantonrechter is [eiser] desalniettemin ingevolge art. 7:405 lid 1 BW loon verschuldigd aan [verweerder]. Aangezien partijen, nog steeds volgens de kantonrechter, de hoogte van het loon niet hebben bepaald, is [eiser] op grond van art. 7:405 lid 2 BW aan [verweerder] het op de gebruikelijke wijze berekende loon, of bij gebreke daarvan, een redelijk loon verschuldigd (vonnis kantonrechter, p. 4). De kantonrechter heeft zich echter niet bevoegd geacht over de hoogte van dit loon te oordelen, nu [eiser] de redelijkheid van het door [verweerder] gevorderde bedrag aan loon betwist. De kantonrechter heeft geoordeeld dat begroting van het loon op grond van art. 32 Wtbz door de Raad van Toezicht van het arrondissement Limburg dient te geschieden. Voorts heeft de kantonrechter overwogen dat het oordeel over de gevorderde rente en de gevorderde vergoeding van buitengerechtelijke kosten van de uitkomst van de ingevolge art. 32 Wtbz te volgen begrotingsprocedure afhangt en dat daarover derhalve geen beslissing kan worden genomen (vonnis kantonrechter, p. 5). De kantonrechter heeft zich onbevoegd verklaard te beslissen over de gevorderde bedragen voor zover deze op het door [eiser] aan [verweerder] verschuldigde loon zien en heeft iedere verdere beslissing aangehouden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/302b26f01001383e5dad0194c1f2ca6f5b157729fbb80110cc6409c8a7f092d2 | shasum -a 256