Onder 4.20 Parket bij de Hoge Raad 9 november 2016

Het Hof zit met deze redenering volledig op de lijn uit die van een arrest van de Hoge Raad van 30 januari 2015 (zie FutD 2015-0237 met ons commentaar) maar noemt dat arrest opvallend genoeg niet. In dat arrest ging het om de cessie door een politieagent aan zijn werkgever van een vordering die de politieagent op een derde had. Deze vordering was het gevolg van een veroordeling daartoe van de derde door de strafrechter. De cessie berustte op een rechtspositionele regeling. Na de cessie betaalde de werkgever het volledige bedrag van de vordering aan de politieagent uit. Zonder die cessie zou het maar zeer de vraag zijn of de politieagent zijn vordering (volledig) zou hebben kunnen incasseren. Omdat de praktijk uitwees dat slechts 28% van dergelijke vorderingen daadwerkelijk kon worden geïnd, belastte de inspecteur 72% van de door de werkgever aan de agent betaalde vergoeding als loon. De Hoge Raad haalde daar uiteindelijk een streep door. De Hoge Raad overwoog dat de rechtspositionele regeling ertoe strekte om politiemensen onbelemmerd te laten functioneren ter wille van het publieke belang (lees: de agent dient zijn werk te doen in plaats van achter een vordering aan te hollen). De Hoge Raad besliste dat het voordeel dat de agent genoot weliswaar loon was in de zin van artikel 10, lid 1, van de Wet LB (daarmee een beroep op het smeerkuilarrest (BNB 1984/2) impliciet verwerpend), maar naar algemene maatschappelijke opvattingen niet als beloningsvoordeel werd ervaren en daarmee (toch) buiten de heffing bleef op grond van het toenmalige artikel 11, lid 1, onderdeel a, in samenhang met artikel 15, onderdeel b, van de Wet LB.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a20fbb2a4538f2cb2718625d8cbad21f7e13a92d64c6b84bab3ee5e2f6426f94 | shasum -a 256