Alinea 92 Parket bij de Hoge Raad 11 maart 2016

Onderdeel 2.1 klaagt dat deze oordelen blijk geven van een onjuiste rechtsopvatting en/of onvoldoende begrijpelijk zijn gemotiveerd. Het hof had, zo betoogt het onderdeel, het onderzoek naar de opeisbaarheid van de vorderingen, en daarmee het onderzoek naar het summierlijk blijken van de ondeugdelijkheid van de vorderingen, niet achterwege mogen laten. Het (impliciete) oordeel van het hof dat een conservatoir beslag kan worden gelegd voor een niet-opeisbare vordering, is rechtens onjuist. Het hof heeft althans miskend dat voor een conservatoir beslag geen plaats is in een geval als het onderhavige, waarin het beslag is gelegd tot zekerheid van een niet-opeisbare vordering die voortvloeit uit de door de uiterste wil van erflater bepaalde rechtsverhouding tussen de langstlevende echtgenote/enig erfgename van erflater en een (of meer) legitimaris(sen), en waarvan de niet-opeisbaarheid mede haar oorzaak vindt in de voldoening door erflater van zijn natuurlijke verbintenis tot verzorging en onderhoud van zijn echtgenote. Het onderdeel verbindt daaraan de slotsom dat het beslag in zoverre strekt tot zekerheid van een summierlijk ondeugdelijke vordering, althans dat handhaving van het beslag mede gelet op voornoemde bedoeling van erflater niet gerechtvaardigd is omdat de in het geding zijnde belangen van de langstlevende echtgenote dienen te prevaleren boven de eventuele aanspraken van de legitimaris(sen). Het onderdeel wijst in dit verband erop dat het met het oog op het al dan niet voldaan zijn aan een natuurlijke verbintenis van de erflater (uitsluitend) aankomt op een weging van de omstandigheden ten tijde van het overlijden van de erflater.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b43291371eab74f8be79007a733355293d58a350bc53c3f3e9c39962ed80f3ff | shasum -a 256