Alinea 41 Parket bij de Hoge Raad 4 oktober 2016

17. Het hof heeft onder verwijzing naar de wetsgeschiedenis geoordeeld dat de wijziging van art. 36e, derde lid (oud), Sr niet kan worden aangemerkt als zo een verandering maar slechts als een “wijziging betreffende een formeel vereiste dat volgens de wetgever in voorkomende gevallen inefficiëntie kan voorkomen.” Deze overweging is op zich zelf genomen niet onjuist indien en voor zover daarmee gezegd wil zijn dat het vervallen van de verplichting tot het instellen van een SFO is ingegeven vanuit de gedachte om inefficiëntie te vermijden. Maar dat neemt niet weg dat de vraag opkomt waarom het hof niet ook een overweging heeft gewijd aan de consequentie van zijn oordeel dat de wetswijziging niet in het voordeel van de betrokkene kan worden aangemerkt en niet nader is ingegaan op de vraag of het ontbreken van een SFO in de onderhavige zaak al dan niet tot afwijzing (voor een deel) van de ontnemingsvordering dwingt. Het kennelijke oordeel van het hof dat het niet-openen van een SFO niet leidt tot een afwijzing van de ontnemingsvordering voor het bedrag van € 45.719,65 verdient dan ook nadere aandacht – ook al is (ook) op dit punt door de verdediging geen verweer gevoerd –, met dien verstande dat ik daarbij de vraag wil betrekken of er in beginsel een rechtsgevolg is te verbinden aan het ontbreken van een SFO en, zo ja, of dit dan ook heeft te gelden in de onderhavige zaak. Met het oog daarop schets ik het wettelijk kader waarin het SFO is te plaatsen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/367e594f93a1f230d0857f57337120e5f95a4156c91c9f4a94c7871fb7dc6734 | shasum -a 256