Alinea 55 Parket bij de Hoge Raad 4 oktober 2016

20. Uit de hiervoor weergegeven passages uit de wetsgeschiedenis blijkt dat de reden voor de verplichting tot het openen van een SFO als bedoeld in art. 36e, derde lid (oud), Sr (mede) zou zijn gelegen in een kwaliteitswaarborg voor de betrokkene, gezien het gedegen onderzoek dat in overeenstemming met de daarvoor gegeven rechtsinstrumenten diende te worden uitgevoerd. Dat in de totstandkomingsgeschiedenis van art. 36e Sr het SFO tevens wordt geduid als een “ingrijpende aangelegenheid” , liet zich volgens de minister verklaren uit de regeling van art. 126 e.v. Sv waarin voorafgaande machtiging van de rechter-commissaris is voorgeschreven en specifieke onderzoeksbevoegdheden zijn toegekend aan opsporingsambtenaren, alsmede uit het gegeven dat een SFO uiteraard ook belastende informatie kan opleveren voor de betrokkene. Dat laatste is nogal eufemistisch uitgedrukt gezien het bepaalde in art. 126 Sv: “Een strafrechtelijk financieel onderzoek is gericht op de bepaling van het door de verdachte wederrechtelijk verkregen voordeel, met het oog op de ontneming daarvan op grond van artikel 36e van het Wetboek van Strafrecht”. De kwaliteitswaarborg voor de betrokkene, als opgegeven reden, kan dan ook met een korreltje zout worden genomen. Keulen en Borgers hebben er al op gewezen dat de verplichting tot het instellen van een SFO niet wel viel te rijmen met de in de wetsgeschiedenis genoemde waarborgfunctie die er volgens de minister in dat verband voor de betrokkene zou zijn. Het valt op dat in de Kamerstukken die aan de wetswijziging van 1 juli 2011 ten grondslag liggen, de zogenoemde waarborgfunctie geen enkele rol heeft gespeeld bij het schrappen van de verplichting tot het instellen van een SFO uit het derde lid (oud).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/367e594f93a1f230d0857f57337120e5f95a4156c91c9f4a94c7871fb7dc6734 | shasum -a 256