Onder 2.6 Parket bij de Hoge Raad 25 november 2016

Wortmann merkt op dat er geen reden voor behoedzaamheid bestaat bij de bepaling van de ingangsdatum van een verlaging of nihilstelling van de alimentatie op een datum in het verleden als blijkt dat er over die periode in het verleden niet is betaald en er daarom geen ingrijpende gevolgen voor de alimentatiegerechtigde in de vorm van terugbetaling ontstaan. Dit is begrijpelijk. Verder wijst Wortmann erop dat diezelfde behoedzaamheid niet vereist leek als de behoefte over een periode in het verleden verminderd was dan wel ontbrak (bij gelijkblijvende of vermeerderde draagkracht). Dan is immers meer ontvangen dan er behoefte was. Uit de uitspraak van de Hoge Raad van 6 maart 2015, ECLI:NL:HR:2015:520, NJ 2015/132 volgt echter, zo vervolgt Wortmann, dat ook in deze gevallen een afweging plaatsvindt teneinde vast te stellen in hoeverre het redelijk is dat van de alimentatiegerechtigde wordt gevergd dat deze het teveel ontvangene terugbetaalt. Daarbij is van belang in hoeverre de alimentatie is verbruikt, dat er geen (dan wel minder) behoefte was en voorts het belang van de alimentatieplichtige bij terugbetaling. Deze benadering lijkt mij de juiste. Ook wanneer een andere rechter (doorgaans de appelrechter) in een later stadium de behoefte van de alimentatiegerechtigde op een lager bedrag vaststelt dan eerder het geval was, neemt dat niet weg dat de eerder toegewezen gelden veelal zullen zijn uitgegeven. Wortmann wijst er tot slot op dat een behoedzame bepaling van een ingangsdatum op een tijdstip in het verleden bij gelijke of toegenomen behoefte, maar verminderde draagkracht, geen automatisme is. Steeds zal nagegaan moeten worden of een terugbetalingsverplichting over een periode in het verleden werkelijk ingrijpende gevolgen heeft voor de alimentatiegerechtigde.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/920c68f605fcad41d2d20574bb74169ee61e19dc83bff4611cd1003cda9987a5 | shasum -a 256