Onder 3.4. Parket bij de Hoge Raad 25 november 2016

Vast staat dat [betrokkene 1] de enige schuldeiser was ten tijde van de toelating van [verzoeker] tot de schuldsanering. Zij heeft in dat verband een substantiële vordering van € 53.153,73. Weliswaar is na toelating nog gebleken van een aantal kleine andere schulden, maar die overstijgen het niveau van de gebruikelijke openstaande facturen niet. Vast staat voorts dat de vordering van [betrokkene 1] het gevolg is van een vonnis dat kracht van gewijsde heeft, welk vonnis betrekking heeft op verdeling van de gemeenschap als gevolg van de ontbinding van het huwelijk tussen [verzoeker] en [betrokkene 1]. In dat verband is duidelijk dat [verzoeker] en [betrokkene 1] reeds gedurende langere tijd in onmin leven. Vast staat voorts dat er sprake was van overwaarde op de woning van [verzoeker] aan de [a-straat] (van ongeveer € 35.000,--). Weliswaar heeft [verzoeker] deze overwaarde ter terechtzitting betwist, echter zonder overlegging van enige stukken. Bovendien is aannemelijk dat het appartement overwaarde had, gelet op het feit dat partijen [betrokkene 1] en [verzoeker] deze overwaarde betrokken hebben bij hun schikkingsonderhandelingen (waarover hieronder meer), alsmede uit het feit dat er een tweede hypotheek is gevestigd. Deze overwaarde is (grotendeels) verdwenen als gevolg van het feit dat [verzoeker] op 1 juli 2014 een bedrag van € 20.000,- heeft geleend van een derde tegen een recht van tweede hypotheek ten behoeve van deze derde voor een bedrag van € 30.000,--. Dat recht is ingeschreven op 1 augustus 2014. Een en ander zonder medeweten of toestemming van [betrokkene 1], die hoofdelijk medeschuldenaar is bij de bancaire geldlening ten behoeve van deze woning. Daarvan kan [verzoeker] een verwijt worden gemaakt nu hij op basis van het tussenvonnis van 12 februari 2014 van deze rechtbank wist dat [betrokkene 1] een substantiële vordering op hem had en hij door aldus te handelen activa aan het verhaal van [betrokkene 1] heeft onttrokken. Daarvan kan [verzoeker] temeer een verwijt worden gemaakt nu uit de door [verzoeker] na de terechtzitting zelf overgelegde aan hem gerichte e-mail afkomstig van zijn raadsvrouwe mr. Bakker, blijkt dat [verzoeker] - in tegenstelling tot zijn verklaring ter terechtzitting - wel degelijk contact heeft gehad met zijn raadsvrouwe met betrekking tot schikkingsonderhandelingen tussen partijen. Daarbij hield het voorstel namens [betrokkene 1] onder meer in dat (…) de woning aan de [a-straat] aan haar zou worden toebedeeld met het oog op de overwaarde. [verzoeker] heeft niettemin binnen een maand na voornoemde e-mail een geldlening afgesloten en een recht van tweede hypotheek gevestigd, daarmee in wezen de overwaarde onttrokken aan het verhaal van [betrokkene 1].

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f6f77bba27312ee976819d1b994baadf82ab1f0aba3cbbe71ee7c68e9f67a2d9 | shasum -a 256