Onder 2.1 Parket bij de Hoge Raad 25 november 2016

Het cassatiemiddel keert zich tegen de hiervoor in 1.3 weergegeven rechtsoverwegingen, alsmede tegen rov. 3.9 en het dictum. Het middel wijst erop dat [verzoeker] omtrent de bezwaren van [betrokkene 1] al bij zijn verzoek tot toelating tot de schuldsaneringsregeling openheid van zaken heeft gegeven. De feiten en omstandigheden waarop die bezwaren betrekking hadden, waren voordien al uitgebreid ter discussie gesteld en de daarop betrekking hebbende correspondentie was bij het toelatingsverzoek gevoegd. Deze waren derhalve bekend ten tijde van de toelatingsbeslissing. Verwezen wordt naar productie 2 bij het appelschrift, een e-mailbericht van [betrokkene 2] van 25 april 2016, waarin wordt bevestigd dat de toelichting en zienswijze van [betrokkene 1] en de door haar gestelde bezwaren, inclusief de daarbij gestelde feiten en omstandigheden, bij het toelatingsverzoek al bekend waren. De omstandigheid dat [betrokkene 1] haar visie niet nader voor het voetlicht heeft kunnen brengen doordat geen zitting heeft plaatsgevonden, doet niet af aan het feit dat de rechter die over de toelating tot de schuldsaneringsregeling heeft beslist, de daarop betrekking hebbende stukken reeds bij zijn uitspraak in aanmerking heeft genomen. Tussentijdse beëindiging op grond van reeds bekende feiten en omstandigheden is niet mogelijk, aangezien dat zou neerkomen op een herbeoordeling van de in het kader van de in de uitspraak van 28 juli 2015 al verrichte beoordeling. Dit is in strijd met de in art. 292 lid 2 Fw neergelegde uitsluiting van rechtsmiddelen tegen die uitspraak, aldus nog steeds het middel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f6f77bba27312ee976819d1b994baadf82ab1f0aba3cbbe71ee7c68e9f67a2d9 | shasum -a 256