Onder 5.1 Parket bij de Hoge Raad 23 november 2016

Ik maak uit de boven geciteerde parlementaire behandelingen en de beantwoording door de Executieve van de vragen van de KNB op dat de regering zowel in haar hoedanigheid van medewetgever als in haar hoedanigheid van uitvoerder een objectief criterium wenste (‘naar zijn aard bestemd voor bewoning’), dat praktisch toepasbaar is op het heffingstijdstip (het tijdstip van verkrijging). Het feitelijke gebruik op enig moment of in enig tijdvak is kennelijk als criterium ongeschikt geacht, denkelijk omdat (i) anders vrijwel elk object op de dag van verkrijging wel eventjes een keukenblokje rijk zou kunnen blijken te zijn c.q. eventjes bewoond zou kunnen blijken te zijn en (ii) anders leegstaande woningen, cascowoningen, nog niet afgebouwde nieuwbouwwoningen en fundamenten buiten de boot zouden vallen, hetgeen de wetgever niet wenste, terwijl hij, andersom, evenmin wenste dat structureel bewoonde gebouwen als woning zouden gelden als zij niet tevens die (bouwkundige) aard hebben, zoals feitelijk bewoonde scholen of bedrijfsgebouwen. Evenmin mochten gefacilieerd worden niet-woningen die tot woning verbouwd zouden worden maar dat nog niet waren. Uit de toelichting van de medewetgever (zie 2.9) en de beleidsuitlatingen van het ministerie blijkt dat het gekozen objectieve criterium (‘naar zijn aard bestemd voor bewoning’) in veel gevallen tot resultaten leidt die niet zichtbaar stroken met het verklaarde doel de woningmarkt een impuls te geven (zie daarover 5.4 hieronder). Die spanning tussen het faciliteringscriterium (‘naar zijn aard bestemd’) en het faciliteringsdoel (doorstroming op de woningmarkt) is kennelijk op de koop toe genomen vanwege het belang van een objectief en praktisch (zo doelmatig en tegelijk zo weinig mogelijk manipuleerbaar) criterium.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c7daab97ebb5b7bd691a8ca47f47e6978e31226707848267a679b7a684e72ac3 | shasum -a 256