Onder 6.1 Parket bij de Hoge Raad 23 november 2016

Voor de toepassing van het verlaagde tarief in de overdrachtsbelasting op ‘woningen’ in de zin van art. 14(2) WBR kan niet aangesloten worden bij (de jurisprudentie over) andere wetten, zoals de Wet WOZ, de Wet IB 2001 of (art. 220e van) de Gemeentewet, nu de wet noch de parlementaire geschiedenis verwijst naar andere regelgeving of andere bestaande begripsvorming en die geschiedenis juist duidt op een zelfstandige beoordeling op basis van een objectief criterium. Dat expliciet en als enige genoemde criterium is de vraag of de onroerende zaak ‘naar zijn aard bestemd is voor bewoning’. De wetgever heeft aanvaard dat zijn criterium naar twee kanten toe tot resultaten leidt die niet stroken met zijn doel (doorstroming op de woningmarkt), zoals enerzijds de facilitering van verkrijging van huurwoningen, recreatiewoningen en sloopwoningen en anderzijds niet-facilitering van verkrijging van gebouwen die feitelijk structureel bewoond worden maar niet als woning gebouwd of vernieuwbouwd zijn. Daardoor is van weinig betekenis of de concrete verkrijging bijdraagt aan doorstroming op de woningmarkt. Daarmee strookt dat ook het feitelijke gebruik ten tijde van de verkrijging van de onroerende zaak volgens de wetsgeschiedenis weinig ter zake doet. Of de doorstroming bevorderd wordt, hangt immers vooral af van feitelijk gebruik, dat de wetgever expliciet niet beslissend wilde maken omdat hij een objectief criterium wenste. Beslissend is de objectieve ‘aard’ van het pand en zijn objectieve bestemming (functie) zoals die volgt uit die ‘aard’. Met die ‘aard’ kan mijns inziens slechts bedoeld zijn de bouwkundige aard. Beslissend is dus of de bouwkundige aard van de zaak (oorspronkelijk ontwerp, oorspronkelijke bouw, eventuele (ingrijpende) latere verbouw, indeling, voorzieningen, geschiktheid voor bewoning,) objectief op een woonfunctie wijst.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c7daab97ebb5b7bd691a8ca47f47e6978e31226707848267a679b7a684e72ac3 | shasum -a 256