Onder 2.2 Parket bij de Hoge Raad 2 december 2016

[verweerders] voeren bij s.t. onder 4.1 – 4.3 aan dat het cassatieberoep faalt bij gebrek aan belang nu [eiser] niet tijdig tegen de (afwijzings)brief van NH is opgekomen, waardoor de vordering van [eiser] op NH is verjaard. Volgens [verweerders] is daarom niet langer relevant of er causaal verband is tussen de verwijten jegens [verweerders] en de afwijzing van dekking op de in de brief genoemde gronden, nu de gestelde schade hierdoor volgens van art. 6:101 BW voor rekening van [eiser] moet blijven. Bij repliek in cassatie onder 1 brengt [eiser] hier tegen in dat indien [verweerders] bij het aangaan van de verzekering niet ten onrechte aan NH hadden medegedeeld dat [eiser] zelf het pand bewoonde en indien zij nadien niet hadden verzuimd de verhuur van het pand aan NH te melden, NH de bewuste brief niet had geschreven en het risico van verjaring wegens niet tijdige stuiting zich niet zou hebben voorgedaan. Dat de brief wel is geschreven is voor de vestiging van de aansprakelijkheid niet doorslaggevend, aldus [eiser]. De vraag naar eigen schuld (en de verjaring) komt pas bij de omvangsvraag aan de orde en daar is nader feitelijk onderzoek voor nodig, zodat wel belang bestaat bij het cassatieberoep, zo begrijp ik deze stellingname van [eiser].

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ee156ceb319a0e4f7dc71bd79c5eda89ffc6ae34bc0418990d77fdb6ba77b365 | shasum -a 256