Onder 2.6 Parket bij de Hoge Raad 2 december 2016

Die klachten gaan niet op; dit (primaire) verweer is door de kantonrechter onbesproken gelaten, maar in appel niet prijsgegeven. In beginsel geldt dat pas als een of meer grieven doel treffen en dat op zichzelf tot vernietiging van de bestreden beslissing zou moeten leiden, de appelrechter krachtens de devolutieve werking het onderliggende geschil moet beoordelen zoals zich dat in eerste aanleg heeft ontwikkeld en in hoger beroep wellicht nader is toegespitst of uitgewerkt . De appelrechter is evenwel bevoegd een in eerste aanleg onbesproken gelaten verweer naar voren te schuiven en op de grond dat dit verweer slaagt de aangevoerde grieven bij gebrek aan belang buiten behandeling te laten . Dat is in onze zaak gebeurd. Bij cva onder 5 voeren [verweerders] primair aan dat causaal verband ontbreekt omdat geweigerd had kunnen worden op grond van de hennepplantage. Daar komt de kantonrechter niet aan toe, maar het debat daarover gaat in appel door. Bij grieven onder 11 en 12 voert [eiser] naar aanleiding van het daaromtrent gestelde bij antwoord in eerste aanleg aan dat de hennepkwekerij door NH niet als weigeringsgrond is gehanteerd en de hennepkwekerij geen grond voor afwijzing oplevert, nu hij daar niet van op de hoogte was. Bij mva onder 13 en 38-40 houden [verweerders] onder meer hun verweer naar aanleiding van de kwekerij in de lucht – in laatstgenoemde passage het vermoeden uitend dat NH een dekkingsweigering wegens de hennepkwekerij in onderzoek zou hebben gehad ten tijde van het schrijven van de afwijzingsbrief op andere gronden . Dat laatste betwist [eiser] dan weer bij aanvullende akte met producties onder 11. Bij antwoordakte na aanvullende producties onder 3 reageren [verweerders] daar op met de stelling dat NH geen aanvullende afwijzingsgronden nodig had, omdat de vordering was verjaard, zodat NH het hennepkwekerij-argument toen kon laten rusten. De voorzittende gedachte is dus deze: zou [eiser] wel tijdig tegen de wel in de dekkingsbrief aangevoerde (ontoereikende) gronden verzwijging en (de andere, verhuur-) risicoverzwaring zijn opgekomen, dan zou NH een beroep op art. 293 WvK (oud) hebben gedaan. Bij die stand van zaken kon het hof dit verweer eerst behandelen, gegrond bevinden (na toetsing aan zowel art. 293 WvK (oud) als art. 7 van de polisvoorwaarden) en de verdere grieven van [eiser] buiten beschouwing laten wegens gebrek aan belang. Zoals bij de behandeling van onderdeel III zal blijken, derogeert art. 7 van de polisvoorwaarden aan art. 293 WvK (oud), maar dat maakt het ontbreken van causaal verband niet anders en het hof heeft ook aan dit artikel van de polisvoorwaarden getoetst. Het verdient allemaal geen schoonheidsprijs, maar de hoofdgedachte dat causaal verband ontbreekt, omdat NH vanwege de hennepplantage dekking zou hebben kunnen weigeren, is dunkt mij waar het hier om gaat. Dat geeft geen blijk van een onjuiste rechtsopvatting en het hof is daarmee ook niet buiten het partijdebat getreden. Voor zover het onderdeel dit betoogt, faalt het. De klachten die het onderdeel aanvoert tegen het inhoudelijke oordeel van het hof uit rov. 4.4 – 4.6 worden herhaald in onderdelen III en IV, waar we nu aan toekomen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ee156ceb319a0e4f7dc71bd79c5eda89ffc6ae34bc0418990d77fdb6ba77b365 | shasum -a 256