Onder 2.19 Parket bij de Hoge Raad 2 december 2016

Deze klacht mist (uiteindelijk) feitelijke grondslag, maar ik geef toe dat de motivering van het hof bepaald geen schoonheidsprijs verdient. Het hof beoordeelt in rov. 4.6 of NH op basis van (art. 7 van) de polisvoorwaarden uitkering aan [eiser] had kunnen weigeren. Het hof komt tot het (eind)oordeel dat [eiser] zijn reactie op het betreffende verweer van [verweerders] onvoldoende heeft onderbouwd. Tegenover het verweer van [verweerders] dat NH dekking zou hebben geweigerd vanwege de aanwezigheid van een hennepkwekerij met professionele omvang, heeft [eiser] in het kader van art. 7 van de polisvoorwaarden gesteld dat hij niet wist of behoorde te weten van de hennepkwekerij . Hij heeft deze stelling alleen onderbouwd met een eigen verklaring . Kennelijk heeft het hof dit een onvoldoende onderbouwing geacht. In cassatie is niet gewezen op andere stellingen die nadere invulling geven aan de stelling van [eiser], en dergelijke stellingen blijken ook niet uit het partijdebat in feitelijke instanties. Ik zie niet dat het hof daarmee zou hebben miskend dat NH dekking had moeten verlenen als [eiser] niet van de hennepplantage wist of behoorde te weten. Het hof heeft alleen overwogen dat Van Griethuisen, op wie de bewijslast rustte volgens de polisvoorwaarden, slechts heeft volstaan met de eigen stelling dat hij niet wist of behoorde te weten en het hof heeft dat als reactie op het verweer van [verweerders] niet genoegzaam geacht. In dat licht is het (feitelijke) eindoordeel van het hof dat [eiser] zijn reactie op het verweer van [verweerders] onvoldoende heeft onderbouwd, niet onbegrijpelijk. Het subonderdeel strandt daar op, hoewel de motivering van het hof best beter had gekund. Ik maak dit nog als volgt nader inzichtelijk.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ee156ceb319a0e4f7dc71bd79c5eda89ffc6ae34bc0418990d77fdb6ba77b365 | shasum -a 256