Onder 4.7 Parket bij de Hoge Raad 2 december 2016

Het is denkbaar dat het hof in enerzijds de omstandigheid dat [eiser] , ter uitvoering van het rechtbankvonnis, het 2.3 liter motorblok (alsnog) aan [verweerder] heeft afgegeven en anderzijds de stelling van [verweerder] dat hij dit motorblok volledig vernield (“rijp voor de sloop”) en incompleet (er ontbraken drie onderdelen) retour heeft gekregen, aanleiding heeft gezien de stellingen van [verweerder] aldus uit te leggen dat hij niet (meer) bereid is het 2.5 liter motorblok aan [eiser] te leveren en de facto van zijn leveringsverplichting wenst te worden ontslagen. Indien het hof inderdaad een dergelijk oordeel voor ogen heeft gestaan, had het dit echter nader moeten motiveren. Dit geldt temeer nu de stelling van [verweerder] dat het 2.3 liter motorblok volledig is vernield, veeleer duidt op een onmogelijkheid tot nakoming (niet ‘kunnen’ leveren) dan het niet bereid zijn tot nakoming (niet ‘willen’ leveren), terwijl het hof in rov. 2.6 juist van dit laatste lijkt uit te gaan. Daarbij komt dat [verweerder] nergens in de gedingstukken heeft gesteld dat nakoming van zijn leveringsverplichting (al dan niet door de beschadiging van het 2.3 motorblok) onmogelijk is en/of dat hij daartoe niet langer bereid is. Gelet op hetgeen [verweerder] in feitelijke instanties heeft gesteld en gevorderd, heeft het hof met de hiervoor onder 4.2, a tot en met c, weergegeven overwegingen hetzij blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door buiten de grenzen van de rechtsstrijd te treden (art. 24 Rv), hetzij, zonder nadere motivering die ontbreekt, een onbegrijpelijk oordeel gegeven. Het is derhalve aan het verwijzingshof om (alsnog) te beslissen op de door [verweerder] gevorderde nakoming van de koopovereenkomst.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/db37537933666e3174e8b3666c8fbf874837480f9b723d75c35de2610c4ad3c9 | shasum -a 256