Onder 4.13 Parket bij de Hoge Raad 1 december 2016

5. In de eerste zaak met nummer 08/02766 acht de Hoge Raad naheffing op grond van art. 20, eerste lid, eerste volzin, AWR niet mogelijk. De naheffingsaanslag strekt er volgens de Hoge Raad immers niet toe na te heffen wat - rekening houdend met de teruggaaf - onbetaald is gebleven, doch om de over het eerste halfjaar van 2005 verleende teruggaaf ten bedrage van € 13 151 terug te nemen tot een bedrag van € 11 107, in welk laatste bedrag niet, ook niet voor een deel, een door belanghebbende onbetaald gelaten schuld aan omzetbelasting is begrepen. De crux zit hier dus in het feit dat belanghebbende voldoende belasting op aangifte heeft voldaan en in een (ambtshalve) teruggaafpositie verkeerde. Deze bleek achteraf weliswaar onjuist te zijn, maar bij een juiste materiële heffing zou belanghebbende nog altijd in een teruggaafpositie verkeren. Met de naheffingsaanslag van € 11 107 wordt geen niet-betaalde omzetbelasting nageheven. Er wordt uitsluitend getracht om een teruggaafpositie van omzetbelasting te herstellen die door de onterechte ambtshalve teruggaaf gunstiger was dan bij een juiste materiële heffing het geval zou zijn geweest. Art. 20, lid 1, eerste volzin, AWR biedt de inspecteur die correctiemogelijkheid echter alleen als sprake is van belasting die op aangifte behoort te worden voldaan en geheel of gedeeltelijk niet is betaald. Omdat hier geen sprake is van geheel of gedeeltelijk niet betalen van belasting op aangifte, belanghebbende verkeert immers bij een juiste materiële heffing in een teruggaafpositie, zij het een minder gunstige, is naheffing niet aan de orde. Belanghebbende behoorde juist geen omzetbelasting te voldoen. Aldus kan onder deze omstandigheden geen naheffing ex art. 20, lid 1, eerste volzin, AWR plaatsvinden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b2ed10e9f3d7fb2f898e90605afbf11affe36cefc244b7fb10a92334bf88fba4 | shasum -a 256