Onder 4.22 Parket bij de Hoge Raad 1 december 2016

Weliswaar is het oordeel van de Hoge Raad praktisch, op grond van de tekst van art. 20, lid 1, eerste volzin, AWR valt er tegen in te brengen dat de grond om na te heffen omdat niet betaald zou zijn, zwak is. De belastingplichtige heeft wel betaald en daarin is hij niet nalatig geweest. Ook de Hoge Raad oordeelt in de twee vorengenoemde arresten dat sprake is van betaling in de zin van art. 20, lid 1, eerste volzin, AWR. Het probleem zit in het verzoek om teruggaaf van de belastingplichtige, dat kennelijk ten onrechte is gedaan, en de inspecteur die het verzoek blindelings volgt. De keuze van de Hoge Raad om enerzijds te oordelen dat wel sprake is van betaling, maar anderzijds te oordelen dat moet worden gedaan alsof er niet is betaald, is gewrongen. Uit dien hoofde zou het toch mijn voorkeur hebben gehad als een ambtshalve teruggaaf zou zijn aangemerkt als een ingevolge de belastingwet gedaan verzoek, zodat naheffing op grond van de tweede volzin van art. 20, lid 1, AWR mogelijk zou zijn gemaakt. Anders zou de Hoge Raad zelfs ervoor hebben kunnen kiezen om op te schrijven dat daar waar ingevolge de tweede volzin van art. 20, lid 1, AWR kan worden nageheven bij (ten onrechte verleende) teruggaven die voortvloeien uit verzoeken die gebaseerd zijn op de belastingwet, bij verzoeken die niet berusten op enige bepaling in de belastingwet, naheffing van een teruggaaf (natuurlijk) mogelijk is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b2ed10e9f3d7fb2f898e90605afbf11affe36cefc244b7fb10a92334bf88fba4 | shasum -a 256