Onder 4.22 Parket bij de Hoge Raad 1 december 2016

De twee eerder genoemde arresten doen niet af aan HR 21 augustus 1996, nr. 29.614, BNB 1996/402, waarin is geoordeeld dat ter zake van een teruggaaf waarom de belastingplichtige niet had verzocht, niet kan worden nageheven. Bovendien kunnen de algemene beginselen van behoorlijk bestuur, in het bijzonder het vertrouwensbeginsel, aan naheffing in de weg staan. In dat kader is het dan juist van belang dat de inspecteur blindelings de verzoeken om teruggaaf volgt, om te voorkomen dat bij een belastingplichtige redelijkerwijs de indruk zou kunnen ontstaan dat de inspecteur weloverwogen en bewust een standpunt heeft bepaald met betrekking tot het verzoek om teruggaaf. Anderzijds wil ik erop wijzen dat het blindelings volgen van verzoeken om teruggaaf wel eens in strijd zou kunnen komen met de in art. 3:2 Awb opgenomen eis, dat een besluit zorgvuldig tot stand moet komen en met de in art. 3:46 Awb opgenomen eis, dat een besluit gemotiveerd moet worden. De vraag is wat de consequenties dienen te zijn, indien de beslissing van de inspecteur om het verzoek om teruggaaf te honoreren niet zorgvuldig tot stand is gekomen – het blindelings volgen van het verzoek valt mijns inziens daaronder – of indien deze beslissing niet wordt gemotiveerd. Uit de jurisprudentie van vóór de invoering van de Awb valt af te leiden dat de Hoge Raad aan dergelijke ‘formele’ gebreken niet de consequentie wil verbinden van vernietiging van de (naheffings)aanslag.De vraag of de Hoge Raad onder de Awb deze mening nog steeds is toegedaan, lijkt in HR nr. 07/10527, NTFR 2009/171 en HR nr. 42.746, NTFR 2009/172 impliciet bevestigend beantwoord te worden, maar daarvoor geldt dat zekerheid daarover alleen ontstaat als de Hoge Raad zich er expliciet over uitlaat.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b2ed10e9f3d7fb2f898e90605afbf11affe36cefc244b7fb10a92334bf88fba4 | shasum -a 256