Onder 12 Parket bij de Hoge Raad 11 oktober 2016

Naar het oordeel van het hof is het recht van de verdachte op een openbare behandeling van haar zaak binnen een redelijke termijn in eerste aanleg geschonden. Deze termijn vangt aan op het moment dat vanwege de Staat jegens de verdachte een handeling is verricht waaruit zij heeft opgemaakt en redelijkerwijs heeft kunnen opmaken dat het openbaar ministerie het ernstig voornemen had tegen haar een strafvervolging in te stellen. In het onderhavige geval moet die termijn worden gerekend vanaf 5 februari 2009, zijnde de datum waarop de verdachte door de politie werd aangehouden en gehoord. Die aanhouding vond plaats naar aanleiding van de aangifte van aangever [betrokkene 5] van 3 februari 2009 als reactie op de door hem ontvangen brieven met een door hem als lasterlijk en bedreigend ervaren inhoud. Weliswaar waren die brieven niet door de verdachte ondertekend, maar desondanks vermoedde aangever [betrokkene 5] dat zij van de verdachte afkomstig waren. Op 4 maart 2010 deed aangever andermaal aangifte tegen de verdachte. Deze keer ging het om lasterlijke uitlatingen die de verdachte en de medeverdachte [medeverdachte] over hem gedaan zouden hebben. Uiteindelijk is de officier van justitie naar aanleiding van de tweede aangifte overgegaan tot strafvervolging van de verdachte, waarover de rechtbank besliste bij vonnis van 20 september 2013. Dit betekent dat de behandeling van de zaak eindigde na vier jaren en zeven maanden nadat de op zijn redelijkheid te beoordelen termijn was aangevangen. Het hof ziet evenwel, anders dan door de raadsman is betoogd, geen aanleiding om af te wijken van de vaste jurisprudentie van de Hoge Raad. Dit betekent dat het hof, niettegenstaande de geconstateerde termijnoverschrijding, het openbaar ministerie in de strafvervolging van de verdachte ontvankelijk acht. Het verweer wordt derhalve in zoverre verworpen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/91bead1253af235f36bcb723bc410c94c2ec71d757820287110f9e6072363cea | shasum -a 256